Evi over Evi

Het heden beoordelen door de bril van het verleden

Als klein meisje heb ik onvoorspelbaarheid en grensoverschrijding ervaren. Ik zag dat mensen niet echt vertelden wat ze dachten, voelden en werkelijk bedoelden. Soms met doelbewuste intenties, maar vaak waren zij zichzelf daar niet eens van bewust. 

Zoals kleine kinderen doen, twijfelde ik op dat moment niet aan de incongruentie van de ander, maar aan de juistheid van mijn eigen gedachten en gevoelens. Mijn ontwikkeling verstoorde op verschillende vlakken en mijn innerlijke gids raakte al vroeg de weg kwijt. Ik stapte de wereld in zonder dat ik leerde op mijzelf of op de ander te vertrouwen. Dit maakte zowel mijn eigen binnenwereld als de wereld om mij heen onveilig.

Mijn eerste levensboodschappen waren hardnekkig en nam ik mijn verdere leven mee in ieder menselijk contact. Onbewust had ik een incongruentie-radar ontwikkeld, maar daarmee beoordeelde ik situaties en mensen in het heden door de bril van mijn verleden. 

Mijn model van de wereld in twijfel durven trekken

Een lange weg volgde om mijzelf bewust te worden van mijn denken, voelen en handelen, wat werd ingegeven door deze bril. En wat bleek; ikzelf werd, hoezeer ik mij er ook tegen af zette, ook incongruent voor anderen. Het was eerst nodig mijn eigen model van de wereld in twijfel te durven trekken, om uiteindelijk het vertrouwen in mezelf en mijn medemens te herstellen. En daarmee stapje voor stapje mezelf en de wereld weer als veilig te kunnen ervaren.

Ook nodigde mij dit uit te onderzoeken waar deze incongruentie over ging. En wanneer ik een blik op mijn familiesysteem werp, zie ik veel onvervullingen en onverwerkt trauma. 

Opgroeiende, al lerend en eenmaal volwassen kwam ik erachter dat niemand gevrijwaard was incongruentie. Veelal onbewust en onbedoeld. Regelmatig komt ons gedrag niet overeen met wat we denken en voelen. En wat we denken, voelen en doen in het heden, kan zonder dat we het doorhebben ingegeven worden door ons verleden.

Hierdoor bespreken we niet over wat onze diepste beweegredenen aanraken. We spreken, discussiëren en ruziën zonder de werkelijke kern te raken. Waardoor situaties in ons leven zich blijven herhalen, de spelers kunnen wisselen en wij zelf de enige constante factor in ons eigen gecreëerde gevangenis of toneelstuk blijven.

De zoektocht naar onze ouders in anderen

Er zijn gradaties in wat men als kind mee kan maken en wat de ontwikkeling kan verstoren. Maar hoe goed men zijn jeugd ook heeft ervaren, geen enkele ouder is perfect. Waardoor iedereen in meerdere of mindere mate opgroeit met onvervullingen op basale behoeften als veiligheid, aandacht, verbinding, waardering, steun, aanraking, begrenzing, bescherming en zo meer.

Hierdoor zoeken we als volwassene onbewust onze ouders in partners, collega’s, vrienden en zelfs in onze eigen kinderen. In een poging daarmee onze onvervullingen uit het verleden alsnog te kunnen vervullen in het heden. Tevergeefs. We zijn misschien angstig, verdrietig of boos; we maken ruzie of hebben verlangens; we voelen ons afgewezen of gekrenkt, zonder door te hebben dat dit misschien wel over pijn van de onvervulling uit het verleden gaat. 

Bespreekbaarheid als middel voor innerlijke vrijheid

Het was aan mijzelf de keten van incongruentie te doorbreken. Ik ontdekte en ontdek nog steeds, welke lichamelijke signalen, gevoelens en gedachtes projecties van mijn verleden zijn. Doordat ik leerde mijn angsten, woede, behoeften en verlangens in twijfel te trekken, hielp mij dit af te dalen en te begrijpen waar mijn denken, voelen en handelen werkelijk over ging. In al mijn relaties, maar voornamelijk die met mijzelf, leerde ik communiceren over mijn diepste beweegredenen.

En dat maakt bespreekbaarheid geen doel op zich, maar een middel om jezelf veilig te voelen bij jezelf; te kunnen verbinden met de ander en innerlijke vrij te zijn in het tonen van jezelf.

Wil je meer over mijn achtergrond weten, bekijk dan mijn CV en lees meer over ervaringsdeskundigheid.

If you don't heal what hurt you, you will bleed on people who did not wound you - Stephi Wagner